برای مشاهده ویدیوی «خلاصه تصویری» این اختراع اینجا کلیک نمائید
◉ مقدمه و اهداف:
اهمیت الکتریسیته در دنیای مدرن امروز با رشد سریع سرورهای عظیم و انرژی خوار هوش مصنوعی واقعی (RAI) , یادگیری ماشین (Machine Learning) , یادگیری عمیق (Deep Learning) , مدلهای بزرگ زبانی (LLM) و محاسبات با کارایی بالا (HPC) باعث شده که متخصصان و ایده پردازان مرتبط با این صنایع به تلاش خود برای گذر و رفع موانع فنی توسعه منابع نوین تولید انرژی بیفزایند اما همچنان دو چالش تولید و انتقال انرژی الکتریکی توسعه سریع سایر صنایع مرتبط با الکتریسیته را با محدودیت جدی مواجه کرده است. در سالهای اخیر روشهای مختلفی جهت تولید الکتریسیته نظیر سوخت های تجدید پذیر و نیز انتقال الکتریسیته از طریق ریز امواج مایکروویو یا باند لیزر مورد آزمایش و بهره برداری محدود قرار گرفته است. هرچند آژانس های فضایی نظیر NASA، ESA ,AXA و یا کمپانی های خصوصی مانند Overview Energy, Lockheed Martin، Airbus SE، SpaceX و Blue Origin، در حال تحقیق, ایده پردازی و سرمایهگذاری محدود بر روی توسعه روش های نوین تولید الکتریسیته در فضا هستند اما کماکان هزینه بسیار بالا و راندمان پایین روش های جدید معرفی شده نتوانسته است موفقیت های قابل توجهی در مقایسه با روش های قدیمی در مقوله تولید و انتقال ایجاد کند.
مجموعه این محدودیت ها باعث گشت که من ایده جدید تولید الکتریسیته در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون (GEO) بدون استفاده از پنل های خورشیدی را خلق کنم. در انتقال انرژی تولید شده در فضا به سوی زمین, من از روش ابداع شده و توسعه یافته در سالهای اخیر یعنی باند لیزر فروسرخ با پرتو پهن استفاده کرده ام. هرچند در مدار ژئوسینکرون تقریبا تابش مستقیم نور خورشید منجر به تولید شبانه برق توسط پنل های خورشیدی فعلی در ماهواره ها می شود اما روش های رایج فعلی با دو محدودیت بسیار هزینه بر روبرو هستند: اول توان پایین تولید یک پنل خورشیدی در مقایسه با یک ژنراتور مغناطیسی و دوم نیاز به گسترش بسیار زیاد ابعاد پنل ها در فضا برای ایجاد یک مزرعه بزرگ خورشیدی فضایی. در ایده ای که من برای ساخت یک "ژنراتور مغناطیسی فضایی" طراحی کرده ام نیازی به ایجاد یک سامانه در ابعاد خیلی بزرگ همانند یک مزرعه خورشیدی وجود ندارد. از سویی دیگر, راندمان توان خروجی "ژنراتور مغناطیسی فضایی" بمراتب بیشتر از یک مجموعه بزرگ پنل های خورشیدی است که جزئیات این اختراع را در بخش توضیحات فنی این مقاله به تفصیل شرح داده ام.
برای درک بهتر ایده ساخت "ژنراتور مغناطیسی فضایی" مستقر در مدار (GEO), میبایست اشاره ای نمایم به پتانسیل و شاخصه های تعریفی مدارهای پرکاربرد دور زمین که قابلیت تبدیل شدن چرخش کره زمین به انرژی بی نهایت را در این ایده من فراهم کردند. مدار پایین زمین (LEO) در ارتفاع ۱۶۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتری از سطح دریا قرار دارد و از لحاظ استفاده پرترافیک ترین مدار زمین محسوب می شود. اجسامی که دراین مدار قرا می گیرند دارای سرعت بسیار زیادی (معادل ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت) هستند که امکان دور زدن کامل زمین بین بازه زمانی ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه در مدار پایین را بدست می آورند. از مزایای مدار (LEO), می توان به نزدیکی آن به زمین جهت عکسبرداری با کیفیت بالا و نیز تأخیر کم ۲۵ میلی ثانیه ای در ارتباطات ماهواره ای اشاره کرد. یکی از محدودیت های شاخص در مدار (LEO), اصطکاک با مولکولهای خارج از جو است که تدریجا باعث کندی سرعت حرکت ماهواره می شود تا آنجا که پس از گذر چند سال میبایست مدار چرخش ماهواره با استفاده از پیشرانه ها مجددا تصحیح شود.
مدار بعدی, مدار متوسط زمین (MEO) است که در ارتفاع ۲۰۰۰ تا ۳۵٬۷۸۶ کیلومتری قرار دارد و بعنوان حد فاصل بین مدار پایین و مدار بالا شناخته می شود. در این مدار دور زدن کامل زمین بین ۲ تا ۱۲ ساعت بطول می انجامد. از مزایای مدار (MEO) پوشش ماهواره ای وسیع تر از سطح زمین, استقرار تعداد کمتری از ماهواره ها و به تبع آن پایین آمدن ضریب احتمال تصادم, و خالی بودن این مدار از اصطکاک با مولکول های جوی است. این مدار محل استقرار سیستمهای ناوبری ماهوارهای نظیر GPS است که در ارتفاع حدود ۲۰ هزار کیلومتری از سطح دریا قرار می گیرند. دورترین مدار مورد استفاده نیز مدار زمین ثابت یا زمین آهنگ ژئوسینکرون (GEO) است که در ارتفاع دقیق ۳۵٬۷۸۶ کیلومتری قرار دارد. مدار زمین ثابت در بالای خط استوا بوده و از لحاظ کاربرد یکی از ارزشمندترین مدارهای فضایی محسوب می شود. ارتفاع زیاد در مدار ژئوسینکرون باعث می شود که سرعت چرخش ماهواره به دور زمین دقیقاً با سرعت چرخش زمین که معادل ۲۴ ساعت برای یک دور کامل است, برابر شود. به همین دلیل هر جسمی که در مدار زمین ثابت (GEO) قرار گیرد بصورت مداوم و بدون تغییر در بالای یک نقطه ثابت باقی می ماند و دقیقا منطبق با گردش زمین به حرکت خود ادامه می دهد. از مزایای مدار (GEO), می توان به عدم قطعی ارتباط به دلیل ثابت بودن مکان ماهواره و ارتباط مداوم با آنتنهای ثابت زمینی و نیز عدم نیاز به ردیابی مداوم فرستنده و گیرنده اشاره کرد. اکثریت کامل ماهوارههای زیر ساخت های ارتباطی, شبکه های تلویزیونی ماهوارهای, ماهوارههای نیازمند رصد مداوم هواشناسی, و ماهوارههای نظامی در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون مستقر هستند.
لازم به اشاره است که پیاده سازی ایده "ژنراتور مغناطیسی فضایی" تنها در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون امکان پذیر است و آن بدلیل نیاز به استقرار ثابت "ژنراتور مغناطیسی فضایی" و انتقال الکتریسیته تولید شده از طریق پرتو های لیزری است. در سالهای اخیر تقریبا تمام تلاش شرکت های پیشرو مستقر در ژاپن، ایالات متحده, چین و اروپا بر پایه تولید انرژی در فضا با استفاده از نور خورشید و یا قطب های مغناطیسی کره زمین بوده است. از سویی چند سالی است که چرخش زمین به دور خود بعنوان یکی از منابع احتمالی امکان تولید انرژی ذهن بشر را به خود مشغول کرده است اما اینکه چگونه از چرخش به دور خود یک کره عظیم الجثه بتوان انرژی بی نهایت و همیشگی تولید کرد کماکان یک چالش جدی باقی مانده است. بر این سیاق, در این مقاله من قصد دارم روشی جدید با قابلیت کاملا اجرایی و با راندمان خروجی بالا معرفی کنم که امکان تولید برق از چرخش زمین به دور خودش را بدون نیاز به نور خورشید و فقط با استفاده از مدارهای کره زمین میسر می سازد. به بیان ساده تر ممکن است بواسطه چرخش سطح عظیم روی زمین و گرانش قوی که منجر به ثبات و سکون جرم میشود فی الحال امکان تولید مستقیم انرژی از گردش زمین وجود نداشته باشد اما می شود از مدارهای در گردش با گرانش کم و اصطکاک مولکولی بسیار ضعیف و حتی در حد صفر حول محور بیرونی زمین, انرژی بی پایان تولید نمائیم.
◉ توضیحات فنی اختراع:
"ژنراتور مغناطیسی فضایی" قابلیت کار و تولید الکتریسیته در هر سه مدار (MEO), (LEO), و (GEO) را دارد, اما تنها چالشی که پس از تولید انرژی باقی می ماند نحوه ارسال و انتقال انرژی از فضا به سطح زمین است که کمترین تلفات و هدر رفت انرژی را داشته باشد. هر چند امکان انتقال انرژی از مدارهای (MEO) و (LEO) نیز امکان پذیر است اما دو معضل پر هزینه بودن و پیچیده بودن سیستم انتقال در این دو مدار باعث شد که من به سراغ مدار کم هزینه تر تولید انرژی یعنی (GEO) بروم که در آن بدون نیاز به پیچیدگی و ترکیب چندین سیستم انتقال, امکان ارسال انرژی از فضا به زمین میسر می باشد. در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون (GEO) ما می توانیم انرژی تولید شده را به دو طریق به زمین انتقال دهیم, یکی انتقال توان ماکروویو و دیگری انتقال توان لیزری است که البته در هر دو روش با توجه به مسافت 36000 کیلومتری مدار (GEO), نیاز به ارتقا و تقویت سیستم هایی نظیر همافزایی اپتیک تطبیقی و گیرندههای چند بعدی (AO-MDR) جهت افزایش توان در ارسال لیزری است.
در روش اول یعنی انتقال توان مایکروویو, انتقال انرژی با استفاده از امواج الکترومغناطیسی در محدوده فرکانسی 300 مگاهرتز تا 300 گیگاهرتز ارسال میشود که البته هنوز در این روش نیاز است تا بسیاری از فاکتورهای کنترلی برای کنترل پرتو مایکروویو توسعه بیشتری یابند. در کنار امکان استفاده از ریز امواج ماکروویو برای انتقال انرژی از فضا به زمین اما همچنان نگرانیهای زیادی در مورد تششعات مضر (MPT) بر روی سلامت انسان وجود دارد زیرا در صورت تابش این امواج با شدت زیاد سلامت انسان, حیوانات و پرندگان در خطر جدی قرار خواهد گرفت. با اینحال در این روش برای آرایه تبدیل گیرنده با راندمان بالاتر (بیش از 85%) نیازمند به ارتقا و بهبود بخش های مختلفی نظیر دیودهایی با راندمان تبدیلی بالاتر، تطبیق بهتر امپدانس آرایه ها و سایر بخشها بعنوان فاکتورهایی ضروری در جهت پیکربندی یک سیستم انتقال قدرتمند هستیم.
در روش اول انتقال انرژی, نیازمند بهبود و ارتقا سیستم انتقال سامانه ماکروویو هستیم اما در روش دوم یعنی انتقال از طریق لیزر, میتوانیم به راندمان بالاتری از انتقال انرژی با حداقل افت توان دست یابیم. در حال حاضر شرکت هایی در چین, ژاپن و آمریکا با ارتقا و بهبود سیستم انتقال انرژی از طریق لیزر به موفقیت های قابل توجهی دست یافته اند که راه را برای تمرکز بر تولید انرژی در فضا هموارتر نموده اند. بعنوان مثال در پروژه مشترک آکادمی علوم چین و دانشگاه ارتباطات رادیویی در پکن, امکان انتقال لیزری انرژی با سرعت یک گیگا بیت بر ثانیه از فاصله بسیار زیاد ۳۶٬۷۰۵ کیلومتری با ارتقای زیر ساخت همافزایی اپتیک تطبیقی و گیرندههای چند بعدی میسر گشته است. آنها از مبدل چند صفحهای استفاده کرده اند که سیگنال لیزر را به هشت کانال مجزا تقسیم می کند و سپس تراشهای هوشمند و مخصوص، بهترین سیگنالها را انتخاب و در ایستگاه زمینی آنها را با هم ترکیب میکند. نرخ موفقیت در این شیوه از ارسال, دریافت سیگنالی با بیش از ۹۱ درصد راندمان است که جهشی فرا تصور در پایداری انتقال لیزری محسوب می شود. هر چند در این مقاله تمرکز بر توضیحات ساختار اختراع "ژنراتور مغناطیسی فضایی" است اما لازم دانستم با توجه به اهمیت هر دو روش و نیز درک بهتر نحوه انتقال انرژی تولید شده از فضا به زمین با استفاده از "ژنراتور مغناطیسی فضایی", شرحی کوتاه بر چگونگی مبحث شیوه های انتقال انرژی اختصاص دهم.
همانگونه که در ویدیو انتهای این مقاله قابل مشاهده است, "ژنراتور مغناطیسی فضایی" با استفاده از حرکت خودگردشی 2 حلقه به دور مرکز محور آنها, سیکل تکرار حرکت بی نهایت بدون افت ناشی از عدم وجود اصطکاک در فضا را سبب می شود که در نهایت منجر به مداومت وضعیت حلقه ها در فضای اینرسی می گردد. ضریب گشتاور اینرسی در "ژنراتور مغناطیسی فضایی" حول محور چرخش خود (نظریه پتانسیل مرتبه اول) به طور کامل تولید شده و چرخش محورها تحت تأثیر گرانش ضعیف زمین در ارتفاع مدار (GEO), نوسانات چرخشی مدار مغناطیسی زمین و نبود اصطکاک مولکولی در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون, بصورت یک شارژ با توالی ممتد ادامه می یابد. چنانچه بخواهیم از حرکت خودچرخشی "ژنراتور مغناطیسی فضایی" جلوگیری کنیم به یک سیستم کنترلی برای حفظ جهت و کاهش حرکت چرخشی نیاز داریم اما از آنجائیکه حرکت خودگردشی در این ژنراتور اساس و پایه تولید انرژی بی پایان می باشد بنابراین ضرورتی برای انجام این کار مگر در وضعیت بررسی و تعمیر هوشمند و رباتیک وجود ندارد که برای این موضوع سیستمی را در این نوع از ژنراتور فضایی طراحی کردم که در ادامه به تشریح آن می پردازم.
"ژنراتور مغناطیسی فضایی" متشکل از دو بخش است. بخش اول مجموعه تجهیزات ثابت و در بخش دوم مجموعه تجهیزات خودگردان مستقر هستند. تفکیک ساختار فیزیک "ژنراتور مغناطیسی فضایی" به دو بخش ثابت و متحرک به این دلیل است که بخش متحرک با استفاده از پتانسیل چرخش مداری امکان گردش به دور خود و تولید انرژی را میسر سازد و بخش ثابت نیز بعنوان سامانه انتقال, قابلیت امکان ارسال انرژی تولید شده به زمین را فراهم نماید. با اینحال بخش ثابت نیز بدلیل نبود اصطکاک و قرار گیری در مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون هیچوقت دقیقا رو به یک جهت ثابت نبوده و بهمراه گردش 24 ساعته به دور زمین, به دور خود می چرخد. برای رفع این مشکل و ایجاد ضریب ایستایی جهت گیری دقیق, من از 4 تروستر, 2 آنتن GPS و 2 دوربین ستاره یاب Star tracker در بخش ثابت بدنه استفاده کرده ام تا تصحیح جهت موقعیت رو به زمین دماغه لیزری در این ژنراتور برای ارسال الکتریسیته از طریق باند مادون قرمز براحتی امکان پذیر گردد.
◉ برای بزرگ نمایی بر روی هر یک از تصاویر گالری زیر کلیک نمائید:
مجموعه فعال کننده تروستر به هنگام انحراف حرکت در مسیر و دریافت خطای تغییر مختصات دماغه, دستوری را از آنتن موقعیت یاب GPS برای قرار گیری در مسیر ایستگاه گیرنده دریافت می کند که پس از پردازش سریع تصحیح مسیر با استفاده از دوربین های گیرنده یاب زمینی و همچنین ستاره یاب Star tracker, سیگنال الکترونیکی به تروستر ها ارسال می شود تا به میزان مورد نیاز فشار لازم را جهت یکسان سازی و تثبیت دقیق مختصات باند لیزر با مختصات ایستگاه گیرنده در زمین, اعمال کنند. با استفاده از این سیستم جهت یاب ترکیبی, بخش ثابت "ژنراتور مغناطیسی فضایی" بصورت مداوم و 24 ساعته در مسیر ایستگاه گیرنده زمینی قرار می گیرد. در طراحی بخش اپتیک دماغه, من از فناوری انتقال فروسرخ ترابایتی (TBIRD) ناسا الهام گرفتم تا بتوان در یک مسیر واحد حداکثر سرعت انتقال داده ای (گیگابیت بر ثانیه) را بدست آوریم. این فناوری امکان انتقال حداکثر توان با کمترین افت سیگنال و پراکندگی نور از طریق باند مادون قرمز را فراهم می کند که با استفاده از مبدل چند صفحهای و تقسیم سیگنال های لیزر به کانال مجزا و ترکیب مجدد بهترین و قوی ترین سیگنال ها در ایستگاه زمینی, مشکل کاهش احتمالی نرخ افت سیگنال در شرایط جوی ناپایدار نظیر افزایش ذرات معلق هوا یا مه و باران مرتفع می شود.
همانگونه که در تصاویر و ویدیوی انتهای این مقاله قابل مشاهده است در طراحی قسمت خودگردان که در حقیقت مهمترین بخش "ژنراتور مغناطیسی فضایی" است از فیزیک ترکیبی استفاده کرده ام, بدین صورت که برای تاثیر پذیری از چرخش مداری و گرانش زمین, این بخش به چهار سامانه تفکیک شده است. در سیستم سامانه اول که بدنه بیرونی را تشکیل می دهد یک حلقه با قابلیت چرخش بسیار روان بوسیله دو بلبرینگ به بدنه قسمت ثابت متصل شده است. این حلقه بزرگ وقتی در شرایط عدم وجود اصطکاک مولکولی مدار زمین آهنگ قرار می گیرد بدلیل گرانش زمین و حرکت گردشی 24 ساعته به دور مدار (GEO), حول محور افقی متصل به بلبرینگ درگ شده و بصورت خودگردان از وضعیت سکون به وضعیت کشش چرخشی تغییر حالت می دهد. در این وضعیت حرکتی بدلیل عدم اصطکاک محیطی در مدار (GEO), چرخش حلقه بزرگ بخش اول بر حول محور متصل به بخش ثابت, بصورت مداوم و همیشگی ادامه پیدا می کند. در درون بدنه این حلقه سیم ها و مدارهای انتقال الکتریسیته به بدنه ثابت و سپس تبدیل آن به انتقال فروسرخ ترابایتی در اپتیک دماغه "ژنراتور مغناطیسی فضایی" جانمایی شده است.
در سیستم سامانه دوم قسمت خودگردان, یک حلقه با قابلیت چرخش بسیار روان در درون حلقه سامانه اول بوسیله دو بلبرینگ نصب شده است. از نظر ابعاد, شعاع این حلقه کوچک تر از شعاع حلقه سامانه اول در نظر گرفته شده است تا جاگیری آن در حلقه سامانه اول بدون اصطکاک انجام پذیرد. بدنه درونی حلقه سامانه دوم, محل قرار گیری سیم پیچ های محکم بستهبندی شده استاتور است که در حقیقت تولید کننده جریان برق می باشد. بدین شکل که با قرار گرفتن سیم پیچهای ثابت استاتور در میدان مغناطیسی ایجاد شده (به وسیله حلقه روتور چرخان) ایجاد واکنش حرکتی الکترون رخ داده و در نهایت جریان برق تولید می شود. هسته استاتور یک بدنه فلزی شیاردار است که در حقیقت به وسیله تعدادی حلقه آهنی به وجود آمدهاند. این حلقهها به شکل بالشتک به هم متصل شدهاند و سیمپیچها نیز داخل شیارهای هسته پیچیده شدهاند و بین سیمپیچها و هسته استاتور اتصالی وجود ندارد و به وسیله عایق از هم جدا شدهاند. سیم پیچها در درون حلقه سامانه اول در نقاطی به هم متصل شده اند که خروجی برق از استاتور به سمت اپتیک دماغه جهت انتقال فروسرخ ترابایتی به گیرنده زمینی است.
"در سیستم سامانه سوم قسمت خودگردان, یک حلقه با قابلیت چرخش بسیار روان در درون حلقه سامانه دوم بوسیله شیارهای غلطکی روان نصب شده است. از نظر ابعاد, شعاع این حلقه نیز کوچک تر از شعاع حلقه سامانه دوم در نظر گرفته شده است تا جاگیری آن در حلقه سامانه دوم بدون اصطکاک و روان انجام پذیرد. بدنه درونی حلقه سامانه دوم, محل قرار گیری بخش محرک و چرخان روتور جهت ایجاد میدان یا همان قوای مغناطیسی برای استاتور (حلقه دوم) است. نیروی مکانیکی مورد نیاز برای چرخش حلقه روتور از نیروی گرانش زمین, نیروی چرخش مداری, نبود عامل اصطکاک برای افزایش سرعت در توالی حرکت چرخشی, و معلق بودن در درون حلقه دوم حاصل می شود. شفت روتور در این ژنراتور بصورت یک محور با هشت تیکه مجزای آهنربای مغناطیسی طراحی شده است که در درون حلقه سامانه دوم بر اثر فشار نیروی مکانیکی وارد شده می چرخد. روتور "ژنراتور مغناطیسی فضایی" دارای یک دسته سیم پیچ است که دور محور حلقه سامانه دوم روی یک قاب پلاستیک مقاوم محیط فضا پیچیده شدهاند. برای ایجاد میدان مغناطیسی نیاز به جریان برق در سیم پیچ دور حلقه روتور داریم که این برق از یک باتری کوچک گرفته میشود. بدین شکل حلقه سامانه سوم یک آهن ربای مغناطیسی را در نزدیکی سیم پیچ های استاتور حلقه سامانه دوم حرکت می دهد تا یک جریان پایدار از حرکت الکترون ها را ایجاد کند که همان جریان برق است.
در سیستم سامانه چهارم قسمت خودگردان, 2 اهرم غیر بالانس با قابلیت چرخش بسیار روان در دو سمت بدنه حلقه سامانه سوم نصب شده است. اندازه این 2 اهرم با قطر حلقه سامانه سوم یکسان است و به انتهای هر اهرم نیز یک چکش منحنی شکل اضافه شده است. برای چرخش روان هر یک از این اهرم ها, یک پمپ هآیدرولیکی متصل به 2 بازوی مکانیکی بر روی خط طولی هر اهرم نصب شده است. در حقیقت این پمپ های هآیدرولیکی وظیفه جبران غیر بالانس بودن محور اتصال اهرم ها را بر عهده دارند. دلیل طراحی غیر بالانس محور اتصال اهرم ها, ایجاد یک شارژ متوالی و مداوم بر اثر واردن شدن نیروی گرانش مداری بدون دخالت هیچگونه اصطکاک است تا ضمن افزایش سرعت حلقه سامانه سوم (روتور ژنراتور), یک فیزیک ترکیبی پایدار برای چرخش مداوم و بی نهایت ایجاد گردد. این فیزیک ترکیبی در سیستم سامانه چهارم وقتی با فیزیک حرکت چرخشی سامانه های 1 و 2 و 3 ترکیب شود منجر به چرخش بی نهایت قسمت خودگردان "ژنراتور مغناطیسی فضایی" می گردد.
همانگونه که در ویدیوی انتهای این مقاله قابل مشاهده است بر اثر مکانیزم حرکتی در مسیر مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون (GEO), یک حرکت پایدار بین قسمت ثابت تجهیزات متصل به اپتیک دماغه در "ژنراتور مغناطیسی فضایی" و چرخش ممتد تجهیزات قسمت خودگردان که متصل به بدنه اصلی است ایجاد می شود. با اینحال بدلیل گرانش چرخش مداری و نبود اصطکاک احتمال چرخش کل بدنه "ژنراتور مغناطیسی فضایی" و ایجاد بروز خطای مسیر و انحراف سیگنال و در نهایت پراکندگی نور بدلیل انحراف در مختصات باند مادون قرمز به سمت گیرنده زمین وجود دارد. برای رفع این مشکل من در دو سمت بدنه "ژنراتور مغناطیسی فضایی" 2 آنتن رد یاب GPS بهمراه 2 دوربین ستاره یاب Star tracker و 2 دوربین گیرنده یاب زمینی طراحی کرده ام تا در زمان انحراف مسیر, پالس هوشمند تصحیح مختصات به 4 تروستر متصل به بدنه ارسال شود. تروسترها نیز بسته به میزان انحراف روشن شده و مجددا دماغه اپتیک لیزر "ژنراتور مغناطیسی فضایی" را در مسیر صحیح و رو به گیرنده زمینی قرار می دهند.
یکی از موارد مهمی که هم به اختراع "ژنراتور مغناطیسی فضایی" مربوط می شود و هم امروزه ذهن بشر را به خود مشغول داشته است پس ماند های تجهیزات ماهواره ای در مدارهای زمین است. فضای محدود در هر یک از مدارها بخصوص مدار زمین آهنگ ژئوسینکرون (GEO) باعث گشته که انباشت تدریجی و رو به فزونی زباله های فضایی به یک مشکل اساسی و مخاطره آمیز برای زمین در آینده تبدیل گردد. از آنجائیکه همه ماهوارههای مستقر در مدار (GEO) باید دقیقاً در یک ارتفاع و بالای خط استوا باشند، لذا تعداد محدودی "جایگاه" در این مدار وجود دارد و زمانی که ماهوارهای به پایان عمر خود میرسد، باید به مدار گورستان (چند صد کیلومتر بالاتر) منتقل شود تا جای خود را برای ماهواره و یا تجهیزات جدید خالی کند. برای رفع همیشگی و قطعی مشکل زباله های فضایی در هر حجم و ارتفاعی با هدف پاکیزگی محدوده تمام مدارهای دور زمین, من یک اختراع کاربردی خلق کرده ام که پس از ثبت حقوق مالکیت معنوی در مقالات آینده بر روی وب سایت "رسانه سیاره علوم" ارائه خواهد شد.
بمثابه سایر اختراعات, این اختراع نیز قابلیت توسعه و ظرفیت بهینه سازی بیشتر را دارد. با استفاده از "ژنراتور مغناطیسی فضایی" می توان کمک شایانی به تولید انرژی بی پایان از فضا بدون نیاز به نور خورشید, با قابلیت استفاده در طول 24 ساعت شبانه روز در تمامی نقاط کره زمین نمود.
◉ سازنده انیمیشن این ویدیو: علی پوراحمد
◉ سازنده موسیقی این ویدیو: علی پوراحمد
◉ گفتار متن: علی پوراحمد
◉ زبان: انگلیسی
◉ زیر نویس فارسی: ندارد
درباره مخترع و نویسنده این مقاله 👇 :
مقالات اختراعات علمی مرتبط با تولید برق :
سایر اختراعات علی پوراحمد :
سایر مقالات علی پوراحمد :